Libros de la Biblia
Ant. Job Capítulo 13 Sig.
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42

Haz clic en *H para el comentario de Haydock. *Nota para las notas al pie de página, etc.
Haz clic en cualquier palabra en latín, griego o hebreo para activar el analizador morfológico. Luego, haz clic en la pantalla para expandirlo.

13:1 [Ecce omnia haec vidit oculus meus, et audivit auris mea, et intellexi singula.
Ved que todas estas cosas ha visto mi ojo, y oído mi oreja, y una por una las he entendido.
Ἰδοὺ ταῦτα ἑώρακέ μου ὁ ὀφθαλμὸς, καὶ ἀκήκοέ μου τὸ οὖς.
הֶן כֹּ֭ל רָאֲתָ֣ה עֵינִ֑/י שָֽׁמְעָ֥ה אָ֝זְנִ֗/י וַ/תָּ֥בֶן לָֽ/הּ
13:2 Secundum scientiam vestram et ego novi : nec inferior vestri sum.
Lo que vosotros sabeis, yo tambien lo sé: y no soy inferior á vosotros.
Καὶ οἶδα ὅσα καὶ ὑμεῖς ἐπίστασθε, καὶ οὐκ ἀσυνετώτερός εἰμι ὑμῶν.
כְּֽ֭/דַעְתְּ/כֶם יָדַ֣עְתִּי גַם אָ֑נִי לֹא נֹפֵ֖ל אָנֹכִ֣י מִ/כֶּֽם
13:3 Sed tamen ad Omnipotentem loquar, et disputare cum Deo cupio :
Con todo eso hablaré al Todopoderoso, y con Dios deseo razonar 1:
Οὐ μὴν δὲ ἀλλʼ ἐγὼ πρὸς Κύριον λαλήσω, ἐλέγξω δὲ ἐναντίον αὐτοῦ ἐὰν βούληται.
אוּלָ֗ם אֲ֭נִי אֶל שַׁדַּ֣י אֲדַבֵּ֑ר וְ/הוֹכֵ֖חַ אֶל אֵ֣ל אֶחְפָּֽץ
13:4 prius vos ostendens fabricatores mendacii, et cultores perversorum dogmatum.
Haciendo ántes ver, que vosotros sois unos forjadores de mentiras 2, y secuaces de perversos dogmas 3.
Ὑμεῖς δὲ ἐστὲ ἰατροὶ ἄδικοι, καὶ ἰαταὶ κακῶν πάντες.
וְֽ/אוּלָ֗ם אַתֶּ֥ם טֹֽפְלֵי שָׁ֑קֶר רֹפְאֵ֖י אֱלִ֣ל כֻּלְּ/כֶֽם
13:5 Atque utinam taceretis, ut putaremini esse sapientes.
Y oxalá callarais, para que fueseis tenidos por sabios 4.
Εἴη δὲ ὑμῖν κωφεῦσαι, καὶ ἀποβήσεται ὑμῖν σοφία.
מִֽי יִ֭תֵּן הַחֲרֵ֣שׁ תַּחֲרִישׁ֑וּ/ן וּ/תְהִ֖י לָ/כֶ֣ם לְ/חָכְמָֽה
13:6 Audite ergo correptionem meam, et judicium labiorum meorum attendite.
Oid pues mi correccion 5, y atended al juicio de mis labios.
Ἀκούσατε δὲ ἔλεγχον τοῦ στόματός μου, κρίσιν δὲ χειλέων μου προσέχετε.
שִׁמְעוּ נָ֥א תוֹכַחְתִּ֑/י וְ/רִב֖וֹת שְׂפָתַ֣/י הַקְשִֽׁיבוּ
13:7 Numquid Deus indiget vestro mendacio, ut pro illo loquamini dolos ?
¿Acaso tiene Dios necesidad de vuestra mentira 6, para que en favor de él habléis con dolo?
Πότερον οὐκ ἔναντι Κυρίου λαλεῖτε, ἔναντι δὲ αὐτοῦ φθέγγεσθε δόλον;
הַ֭/לְ/אֵל תְּדַבְּר֣וּ עַוְלָ֑ה וְ֝/ל֗/וֹ תְּֽדַבְּר֥וּ רְמִיָּֽה
13:8 numquid faciem ejus accipitis, et pro Deo judicare nitimini ?
¿Por ventura sois aceptadores de su cara 7, y os esforzáis en sentenciar á favor de Dios?
Ἢ ὑποστελεῖσθε; ὑμεῖς δὲ αὐτοὶ κριταὶ γίνεσθε.
הֲ/פָנָ֥י/ו תִּשָּׂא֑וּ/ן אִם לָ/אֵ֥ל תְּרִיבֽוּ/ן
13:9 aut placebit ei quem celare nihil potest ? aut decipietur, ut homo, vestris fraudulentiis ?
¿O será esto del agrado de aquel, á quien nada puede estar oculto? ¿ó será engañado, como un hombre, con vuestras supercherías?
Καλὸν γὰρ ἐὰν ἐξιχνιάσῃ ὑμᾶς, εἰ γὰρ τὰ πάντα ποιοῦντες προστεθήσεσθε αὐτῷ,
הֲ֭/טוֹב כִּֽי יַחְקֹ֣ר אֶתְ/כֶ֑ם אִם כְּ/הָתֵ֥ל בֶּ֝/אֱנ֗וֹשׁ תְּהָתֵ֥לּוּ בֽ/וֹ
13:10 Ipse vos arguet, quoniam in abscondito faciem ejus accipitis.
El mismo os redargüirá, por quanto disimuladamente sois aceptadores de su cara 8.
οὐθὲν ἧττον ἐλέγξει ὑμᾶς· εἰ δὲ καὶ κρυφῇ πρόσωπα θαυμάσεσθε,
הוֹכֵ֣חַ יוֹכִ֣יחַ אֶתְ/כֶ֑ם אִם בַּ֝/סֵּ֗תֶר פָּנִ֥ים תִּשָּׂאֽוּ/ן
13:11 Statim ut se commoverit, turbabit vos, et terror ejus irruet super vos.
Luego que se moviere, os espantará, y su terror se arrojará sobre vosotros.
πότερον οὐχ ἡ δῖνα αὐτοῦ στροβήσει ὑμᾶς; ὁ φόβος δὲ παρʼ αὐτοῦ ἐπιπεσεῖται ὑμῖν,
הֲ/לֹ֣א שְׂ֭אֵת/וֹ תְּבַעֵ֣ת אֶתְ/כֶ֑ם וּ֝/פַחְדּ֗/וֹ יִפֹּ֥ל עֲלֵי/כֶֽם
13:12 Memoria vestra comparabitur cineri, et redigentur in lutum cervices vestrae.
Vuestra memoria será comparada á la ceniza, y vuestras cervices serán reducidas á lodo 1.
ἀποβήσεται δὲ ὑμῶν τὸ γαυρίαμα ἶσα σποδῷ, τὸ δὲ σῶμα πήλινον.
זִֽ֭כְרֹנֵי/כֶם מִשְׁלֵי אֵ֑פֶר לְ/גַבֵּי חֹ֝֗מֶר גַּבֵּי/כֶֽם
13:13 Tacete paulisper, ut loquar quodcumque mihi mens suggesserit.
Callad por un rato 2, para que yo hable todo lo que me sugiere la razon.
Κωφεύσατε ἵνα λαλήσω, καὶ ἀναπαύσωμαι θυμοῦ,
הַחֲרִ֣ישׁוּ מִ֭מֶּ/נִּי וַ/אֲדַבְּרָה אָ֑נִי וְ/יַעֲבֹ֖ר עָלַ֣/י מָֽה
13:14 Quare lacero carnes meas dentibus meis, et animam meam porto in manibus meis ?
¿Por qué despedazo mis carnes con mis dientes, y traygo mi alma 3 en mis manos?
ἀναλαβὼν τὰς σάρκας μου τοῖς ὀδοῦσι, ψυχὴν δέ μου θήσω ἐν χειρί.
עַל מָ֤ה אֶשָּׂ֣א בְשָׂרִ֣/י בְ/שִׁנָּ֑/י וְ֝/נַפְשִׁ֗/י אָשִׂ֥ים בְּ/כַפִּֽ/י
13:15 Etiam si occiderit me, in ipso sperabo : verumtamen vias meas in conspectu ejus arguam.
Aun quando él me matare, en él esperaré 4: mas con todo eso acusaré en su presencia mis caminos.
Ἐάν με χειρώσηται ὁ δυνάστης, ἐπεὶ καὶ ἦρκται, ἦ μὴν λαλήσω καὶ ἐλέγξω ἐναντίον αὐτοῦ·
הֵ֣ן יִ֭קְטְלֵ/נִי לא ל֣/וֹ אֲיַחֵ֑ל אַךְ דְּ֝רָכַ֗/י אֶל פָּנָ֥י/ו אוֹכִֽיחַ
13:16 Et ipse erit salvator meus : non enim veniet in conspectu ejus omnis hypocrita.
Y él será mi Salvador: porque no comparecerá delante de él ningun hipócrita 5.
Καὶ τοῦτό μοι ἀποβήσεται εἰς σωτηρίαν, οὐ γὰρ ἐναντίον αὐτοῦ δόλος εἰσελεύσεται.
גַּם הוּא לִ֥/י לִֽ/ישׁוּעָ֑ה כִּי לֹ֥א לְ֝/פָנָ֗י/ו חָנֵ֥ף יָבֽוֹא
13:17 Audite sermonem meum, et aenigmata percipite auribus vestris.
Oid mis razones, y aplicad vuestros oidos á mis enigmas 6.
Ἀκούσατε ἀκούσατε τὰ ῥήματά μου, ἀναγγελῶ γὰρ ὑμῶν ἀκουόντων.
שִׁמְע֣וּ שָׁ֭מוֹעַ מִלָּתִ֑/י וְ֝/אַֽחֲוָתִ֗/י בְּ/אָזְנֵי/כֶֽם
13:18 Si fuero judicatus, scio quod justus inveniar.
Si yo fuere juzgado, sé que seré hallado justo.
Ἰδοὺ ἐγὼ ἐγγύς εἰμι τοῦ κρίματός μου, οἶδα ἐγὼ ὅτι δίκαιος ἀναφανοῦμαι.
הִנֵּה נָ֭א עָרַ֣כְתִּי מִשְׁפָּ֑ט יָ֝דַ֗עְתִּי כִּֽי אֲנִ֥י אֶצְדָּֽק
13:19 Quis est qui judicetur mecum ? veniat : quare tacens consumor ?
¿Quién es el que entrará conmigo en juicio? venga: ¿por qué me consumo 1 callando?
Τίς γάρ ἐστιν ὁ κριθησόμενός μοι, ὅτι νῦν κωφεύσω καὶ ἐκλείψω;
מִי ה֭וּא יָרִ֣יב עִמָּדִ֑/י כִּֽי עַתָּ֖ה אַחֲרִ֣ישׁ וְ/אֶגְוָֽע
13:20 Duo tantum ne facias mihi, et tunc a facie tua non abscondar :
A lo menos dos cosas no hagas conmigo 2, y entónces no me esconderé de tu cara:
Δυεῖν δέ μοι χρήσῃ, τότε ἀπὸ τοῦ προσώπου σου οὐ κρυβήσομαι.
אַךְ שְׁ֭תַּיִם אַל תַּ֣עַשׂ עִמָּדִ֑/י אָ֥ז מִ֝/פָּנֶ֗י/ךָ לֹ֣א אֶסָּתֵֽר
13:21 manum tuam longe fac a me, et formido tua non me terreat.
Aleja tu mano de mí, y no me asombre tu terror 3.
Τὴν χεῖρα ἀπʼ ἐμοῦ ἀπέχου, καὶ ὁ φόβος σου μή με καταπλησσέτω.
כַּ֭פְּ/ךָ מֵ/עָלַ֣/י הַרְחַ֑ק וְ֝/אֵ֥מָתְ/ךָ֗ אַֽל תְּבַעֲתַֽ/נִּי
13:22 Voca me, et ego respondebo tibi : aut certe loquar, et tu responde mihi.
Llámame, y yo te responderé: ó bien yo hablaré, y respóndeme tú 4.
Εἶτα καλέσεις, ἐγὼ δέ σοι ὑπακούσομαι, ἢ λαλήσεις, ἐγὼ δέ σοι δώσω ἀνταπόκρισιν·
וּ֭/קְרָא וְ/אָנֹכִ֣י אֶֽעֱנֶ֑ה אֽוֹ אֲ֝דַבֵּ֗ר וַ/הֲשִׁיבֵֽ/נִי
13:23 Quantas habeo iniquitates et peccata ? scelera mea et delicta ostende mihi.
¿Quántas iniquidades y pecados tengo? muéstrame mis maldades y delitos.
Πόσαι εἰσὶν αἱ ἁμαρτίαι μου καὶ ἀνομίαι μου; δίδαξόν με τίνες εἰσί.
כַּ/מָּ֣ה לִ֭/י עֲוֺנ֣וֹת וְ/חַטָּא֑וֹת פִּֽשְׁעִ֥/י וְ֝/חַטָּאתִ֗/י הֹדִיעֵֽ/נִי
13:24 Cur faciem tuam abscondis, et arbitraris me inimicum tuum ?
¿Por qué escondes tu rostro, y me cuentas por enemigo tuyo?
Διατί ἀπʼ ἐμοῦ κρύπτῃ, ἥγησαι δέ με ὑπεναντίον σοι;
לָֽ/מָּה פָנֶ֥י/ךָ תַסְתִּ֑יר וְ/תַחְשְׁבֵ֖/נִי לְ/אוֹיֵ֣ב לָֽ/ךְ
13:25 Contra folium, quod vento rapitur, ostendis potentiam tuam, et stipulam siccam persequeris :
Contra una hoja, que es arrebatada del viento, haces alarde de tu poderío, y persigues á una paja seca:
Ἢ ὡς φῦλλον κινούμενον ὑπὸ ἀνέμου εὐλαβηθήσῃ, ἢ ὡς χόρτῳ φερομένῳ ὑπὸ πνεύματος ἀντίκεισαί μοι;
הֶ/עָלֶ֣ה נִדָּ֣ף תַּעֲר֑וֹץ וְ/אֶת קַ֖שׁ יָבֵ֣שׁ תִּרְדֹּֽף
13:26 scribis enim contra me amaritudines, et consumere me vis peccatis adolescentiae meae.
Pues escribes amarguras contra mí 5, y me quieres consumir con los pecados de mi juventud 6.
Ὅτι κατέγραψας κατʼ ἐμοῦ κακὰ, περιέθηκας δέ μοι νεότητος ἁμαρτίας.
כִּֽי תִכְתֹּ֣ב עָלַ֣/י מְרֹר֑וֹת וְ֝/תוֹרִישֵׁ֗/נִי עֲוֺנ֥וֹת נְעוּרָֽ/י
13:27 Posuisti in nervo pedem meum, et observasti omnes semitas meas, et vestigia pedum meorum considerasti :
Has puesto en un cepo mis pies, y has observado todas mis sendas, y has considerado las huellas de mis pies:
Ἔθου δέ μου τὸν πόδα ἐν κωλύματι, ἐφύλαξας δέ μου πάντα τὰ ἔργα, εἰς δὲ ῥίζας τῶν ποδῶν μου ἀφίκου.
וְ/תָ֘שֵׂ֤ם בַּ/סַּ֨ד רַגְלַ֗/י וְ/תִשְׁמ֥וֹר כָּל אָרְחוֹתָ֑/י עַל שָׁרְשֵׁ֥י רַ֝גְלַ֗/י תִּתְחַקֶּֽה
13:28 qui quasi putredo consumendus sum, et quasi vestimentum quod comeditur a tinea.]
Yo que como la podre he de ser consumido, y como vestido, que es comido de la polilla.
Ὃ παλαιοῦται ἶσα ἀσκῷ, ἢ ὥσπερ ἱμάτιον σητόβρωτον.
וְ֭/הוּא כְּ/רָקָ֣ב יִבְלֶ֑ה כְּ֝/בֶ֗גֶד אֲכָ֣ל/וֹ עָֽשׁ
←Ant. | Sig. →