Libros de la Biblia
Ant. Genesis Capítulo 8 Sig.
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50

Haz clic en *H para el comentario de Haydock. *Nota para las notas al pie de página, etc.
Haz clic en cualquier palabra en latín, griego o hebreo para activar el analizador morfológico. Luego, haz clic en la pantalla para expandirlo.

8:1 Recordatus autem Deus Noe, cunctorumque animantium, et omnium jumentorum, quae erant cum eo in arca, adduxit spiritum super terram, et imminutae sunt aquae.
I Y acordándose 1 Dios de Noé, y de todos los animales, y de todas las bestias que estaban con él en el arca, hizo venir viento 2 sobre la tierra, y se disminuyéron las aguas 3.
Καὶ ἀνεμνήσθη ὁ Θεὸς τοῦ Νῶε, καὶ πάντων τῶν θηρίων, καὶ πάντων τῶν κτηνῶν, καὶ πάντων τῶν πετεινῶν, καὶ πάντων τῶν ἑρπετῶν τῶν ἑρπόντων, ὅσα ἦν μετʼ αὐτοῦ ἐν τῇ κιβωτῷ· καὶ ἐπήγαγεν ὁ Θεὸς πνεῦμα ἐπὶ τὴν γῆν, καὶ ἐκόπασε τὸ ὕδωρ.
וַ/יִּזְכֹּ֤ר אֱלֹהִים֙ אֶת נֹ֔חַ וְ/אֵ֤ת כָּל הַֽ/חַיָּה֙ וְ/אֶת כָּל הַ/בְּהֵמָ֔ה אֲשֶׁ֥ר אִתּ֖/וֹ בַּ/תֵּבָ֑ה וַ/יַּעֲבֵ֨ר אֱלֹהִ֥ים ר֨וּחַ֙ עַל הָ/אָ֔רֶץ וַ/יָּשֹׁ֖כּוּ הַ/מָּֽיִם
8:2 Et clausi sunt fontes abyssi, et cataractae caeli : et prohibitae sunt pluviae de caelo.
Y se cerráron las fuentes del abysmo 4 y las cataratas del cielo: y se detuviéron las lluvias del cielo.
Καὶ ἐπεκαλύφθησαν αἱ πηγαὶ τῆς ἀβύσσου, καὶ οἱ καταῤῥάκται τοῦ οὐρανοῦ, καὶ συνεσχέθη ὁ ὑετὸς ἀπὸ τοῦ οὐρανοῦ.
וַ/יִּסָּֽכְרוּ֙ מַעְיְנֹ֣ת תְּה֔וֹם וַֽ/אֲרֻבֹּ֖ת הַ/שָּׁמָ֑יִם וַ/יִּכָּלֵ֥א הַ/גֶּ֖שֶׁם מִן הַ/שָּׁמָֽיִם
8:3 Reversaeque sunt aquae de terra euntes et redeuntes : et coeperunt minui post centum quinquaginta dies.
Y se retiráron las aguas de la tierra yendo y volviendo 5: y comenzáron á menguar despues de ciento y cincuenta dias.
Καὶ ἐνεδίδου τὸ ὕδωρ πορευόμενον ἀπὸ τῆς γῆς· καὶ ἠλαττονοῦτο τὸ ὕδωρ μετὰ πεντήκοντα καὶ ἑκατὸν ἡμέρας.
וַ/יָּשֻׁ֧בוּ הַ/מַּ֛יִם מֵ/עַ֥ל הָ/אָ֖רֶץ הָל֣וֹךְ וָ/שׁ֑וֹב וַ/יַּחְסְר֣וּ הַ/מַּ֔יִם מִ/קְצֵ֕ה חֲמִשִּׁ֥ים וּ/מְאַ֖ת יֽוֹם
8:4 Requievitque arca mense septimo, vigesimo septimo die mensis, super montes Armeniae.
Y reposó el arca el mes séptimo 6 el dia veinte y siete del bestias, y de todos los reptiles, que andan arrastrando sobre la tierra, sácalos contigo, y entrad sobre la tierra: creced1 y multiplicaos sobre ella.
Καὶ ἐκάθισεν ἡ κιβωτὸς ἐν μηνὶ τῷ ἑβδόμῳ, ἑβδόμῃ καὶ εἰκάδι τοῦ μηνὸς, ἐπὶ τὰ ὄρη τὰ Ἀραράτ.
וַ/תָּ֤נַח הַ/תֵּבָה֙ בַּ/חֹ֣דֶשׁ הַ/שְּׁבִיעִ֔י בְּ/שִׁבְעָה עָשָׂ֥ר י֖וֹם לַ/חֹ֑דֶשׁ עַ֖ל הָרֵ֥י אֲרָרָֽט
8:5 At vero aquae ibant et decrescebant usque ad decimum mensem : decimo enim mense, primo die mensis, apparuerunt cacumina montium.
None
Τὸ δὲ ὕδωρ ἠλαττονοῦτο ἕως τοῦ δεκάτου μηνός. Καὶ ἐν τῷ δεκάτῳ μηνὶ, τῇ πρώτῃ τοῦ μηνὸς, ὤφθησαν αἱ κεφαλαὶ τῶν ὀρέων.
וְ/הַ/מַּ֗יִם הָיוּ֙ הָל֣וֹךְ וְ/חָס֔וֹר עַ֖ד הַ/חֹ֣דֶשׁ הָֽ/עֲשִׂירִ֑י בָּֽ/עֲשִׂירִי֙ בְּ/אֶחָ֣ד לַ/חֹ֔דֶשׁ נִרְא֖וּ רָאשֵׁ֥י הֶֽ/הָרִֽים
8:6 Cumque transissent quadraginta dies, aperiens Noe fenestram arcae, quam fecerat, dimisit corvum,
None
Καὶ ἐγένετο μετὰ τεσσαράκοντα ἡμέρας ἠνέῳξε Νῶε τὴν θυρίδα τῆς κιβωτοῦ, ἣν ἐποίησε.
וַֽ/יְהִ֕י מִ/קֵּ֖ץ אַרְבָּעִ֣ים י֑וֹם וַ/יִּפְתַּ֣ח נֹ֔חַ אֶת חַלּ֥וֹן הַ/תֵּבָ֖ה אֲשֶׁ֥ר עָשָֽׂה
8:7 qui egrediebatur, et non revertebatur, donec siccarentur aquae super terram.
None
Καὶ ἀπέστειλε τὸν κόρακα· καὶ ἐξελθὼν, οὐκ ἀνέστρεψεν ἕως τοῦ ξηρανθῆναι τὸ ὕδωρ ἀπὸ τῆς γῆς.
וַ/יְשַׁלַּ֖ח אֶת הָֽ/עֹרֵ֑ב וַ/יֵּצֵ֤א יָצוֹא֙ וָ/שׁ֔וֹב עַד יְבֹ֥שֶׁת הַ/מַּ֖יִם מֵ/עַ֥ל הָ/אָֽרֶץ
8:8 Emisit quoque columbam post eum, ut videret si jam cessassent aquae super faciem terrae.
None
Καὶ ἀπέστειλε τὴν περιστερὰν ὀπίσω αὐτοῦ, ἰδεῖν εἰ κεκόπακε τὸ ὕδωρ ἀπὸ τῆς γῆς.
וַ/יְשַׁלַּ֥ח אֶת הַ/יּוֹנָ֖ה מֵ/אִתּ֑/וֹ לִ/רְאוֹת֙ הֲ/קַ֣לּוּ הַ/מַּ֔יִם מֵ/עַ֖ל פְּנֵ֥י הָֽ/אֲדָמָֽה
8:9 Quae cum non invenisset ubi requiesceret pes ejus, reversa est ad eum in arcam : aquae enim erant super universam terram : extenditque manum, et apprehensam intulit in arcam.
None
Καὶ οὐχ εὑροῦσα ἡ περιστερὰ ἀνάπαυσιν τοῖς ποσὶν αὐτῆς, ἀνέστρεψε πρὸς αὐτὸν εἰς τὴν κιβωτὸν, ὅτι ὕδωρ ἦν ἐπὶ πᾶν τὸ πρόσωπον τῆς γῆς· καὶ ἐκτείνας τὴν χεῖρα ἔλαβεν αὐτὴν, καὶ εἰσήγαγεν αὐτὴν πρὸς ἑαυτὸν εἰς τὴν κιβωτόν.
וְ/לֹֽא מָצְאָה֩ הַ/יּוֹנָ֨ה מָנ֜וֹחַ לְ/כַף רַגְלָ֗/הּ וַ/תָּ֤שָׁב אֵלָי/ו֙ אֶל הַ/תֵּבָ֔ה כִּי מַ֖יִם עַל פְּנֵ֣י כָל הָ/אָ֑רֶץ וַ/יִּשְׁלַ֤ח יָד/וֹ֙ וַ/יִּקָּחֶ֔/הָ וַ/יָּבֵ֥א אֹתָ֛/הּ אֵלָ֖י/ו אֶל הַ/תֵּבָֽה
8:10 Expectatis autem ultra septem diebus aliis, rursum dimisit columbam ex arca.
None
Καὶ ἐπισχὼν ἔτι ἡμέρας ἑπτὰ ἑτέρας, πάλιν ἐξαπέστειλε τὴν περιστερὰν ἐκ τῆς κιβωτοῦ.
וַ/יָּ֣חֶל ע֔וֹד שִׁבְעַ֥ת יָמִ֖ים אֲחֵרִ֑ים וַ/יֹּ֛סֶף שַׁלַּ֥ח אֶת הַ/יּוֹנָ֖ה מִן הַ/תֵּבָֽה
8:11 At illa venit ad eum ad vesperam, portans ramum olivae virentibus foliis in ore suo : intellexit ergo Noe quod cessassent aquae super terram.
None
Καὶ ἀνέστρεψε πρὸς αὐτὸν ἡ περιστερὰ τὸ πρὸς ἑσπέραν· καὶ εἶχε φύλλον ἐλαίας κάρφος ἐν τῷ στόματι αὐτῆς· καὶ ἔγνω Νῶε, ὅτι κεκόπακε τὸ ὕδωρ ἀπὸ τῆς γῆς.
וַ/תָּבֹ֨א אֵלָ֤י/ו הַ/יּוֹנָה֙ לְ/עֵ֣ת עֶ֔רֶב וְ/הִנֵּ֥ה עֲלֵה זַ֖יִת טָרָ֣ף בְּ/פִ֑י/הָ וַ/יֵּ֣דַע נֹ֔חַ כִּי קַ֥לּוּ הַ/מַּ֖יִם מֵ/עַ֥ל הָ/אָֽרֶץ
8:12 Expectavitque nihilominus septem alios dies : et emisit columbam, quae non est reversa ultra ad eum.
None
Καὶ ἐπισχὼν ἔτι ἡμέρας ἑπτὰ ἑτέρας, πάλιν ἐξαπέστειλε τὴν περιστερὰν, καὶ οὐ προσέθετο τοῦ ἐπιστρέψαι πρὸς αὐτὸν ἔτι.
וַ/יִּיָּ֣חֶל ע֔וֹד שִׁבְעַ֥ת יָמִ֖ים אֲחֵרִ֑ים וַ/יְשַׁלַּח֙ אֶת הַ/יּוֹנָ֔ה וְ/לֹֽא יָסְפָ֥ה שׁוּב אֵלָ֖י/ו עֽוֹד
8:13 Igitur sexcentesimo primo anno, primo mense, prima die mensis, imminutae sunt aquae super terram : et aperiens Noe tectum arcae, aspexit, viditque quod exsiccata esset superficies terrae.
None
Καὶ ἐγένετο ἐν τῷ ἑνὶ καὶ ἑξακοσιοστῷ ἔτει ἐν τῇ ζωῇ τοῦ Νῶε, τοῦ πρώτου μηνὸς, μιᾷ τοῦ μηνὸς, ἐξέλιπε τὸ ὕδωρ ἀπὸ τῆς γῆς. Καὶ ἀπεκάλυψε Νῶε τὴν στέγην τῆς κιβωτοῦ, ἣν ἐποίησε· καὶ εἶδεν ὅτι ἐξέλιπε τὸ ὕδωρ ἀπὸ προσώπου τῆς γῆς.
וַֽ֠/יְהִי בְּ/אַחַ֨ת וְ/שֵׁשׁ מֵא֜וֹת שָׁנָ֗ה בָּֽ/רִאשׁוֹן֙ בְּ/אֶחָ֣ד לַ/חֹ֔דֶשׁ חָֽרְב֥וּ הַ/מַּ֖יִם מֵ/עַ֣ל הָ/אָ֑רֶץ וַ/יָּ֤סַר נֹ֨חַ֙ אֶת מִכְסֵ֣ה הַ/תֵּבָ֔ה וַ/יַּ֕רְא וְ/הִנֵּ֥ה חָֽרְב֖וּ פְּנֵ֥י הָֽ/אֲדָמָֽה
8:14 Mense secundo, septimo et vigesimo die mensis arefacta est terra.
None
Ἐν δὲ τῷ δευτέρῳ μηνὶ ἐξηράνθη ἡ γῆ, ἑβδόμῃ καὶ εἰκάδι τοῦ μηνός.
וּ/בַ/חֹ֨דֶשׁ֙ הַ/שֵּׁנִ֔י בְּ/שִׁבְעָ֧ה וְ/עֶשְׂרִ֛ים י֖וֹם לַ/חֹ֑דֶשׁ יָבְשָׁ֖ה הָ/אָֽרֶץ
8:15 Locutus est autem Deus ad Noe, dicens :
None
Καὶ εἶπε Κύριος ὁ Θεὸς πρὸς Νῶε, λέγων,
וַ/יְדַבֵּ֥ר אֱלֹהִ֖ים אֶל נֹ֥חַ לֵ/אמֹֽר
8:16 Egredere de arca, tu et uxor tua, filii tui et uxores filiorum tuorum tecum.
None
Ἔξελθε ἐκ τῆς κιβωτοῦ σὺ, καὶ ἡ γυνή σου, καὶ οἱ υἱοί σου, καὶ αἱ γυναῖκες τῶν υἱῶν σου μετὰ σοῦ,
צֵ֖א מִן הַ/תֵּבָ֑ה אַתָּ֕ה וְ/אִשְׁתְּ/ךָ֛ וּ/בָנֶ֥י/ךָ וּ/נְשֵֽׁי בָנֶ֖י/ךָ אִתָּֽ/ךְ
8:17 Cuncta animantia, quae sunt apud te, ex omni carne, tam in volatilibus quam in bestiis et universis reptilibus, quae reptant super terram, educ tecum, et ingredimini super terram : crescite et multiplicamini super eam.
None
Καὶ πάντα τὰ θηρία ὅσα ἐστὶ μετὰ σοῦ, καὶ πᾶσα σὰρξ ἀπὸ πετεινῶν ἕως κτηνῶν, καὶ πᾶν ἑρπετὸν κινούμενον ἐπὶ τῆς γῆς, ἐξάγαγε μετὰ σεαυτοῦ. καὶ αὐξάνεσθε καὶ πληθύνεσθε ἐπὶ τῆς γῆς.
כָּל הַ/חַיָּ֨ה אֲשֶֽׁר אִתְּ/ךָ֜ מִ/כָּל בָּשָׂ֗ר בָּ/ע֧וֹף וּ/בַ/בְּהֵמָ֛ה וּ/בְ/כָל הָ/רֶ֛מֶשׂ הָ/רֹמֵ֥שׂ עַל הָ/אָ֖רֶץ הוצא הַיְצֵ֣א אִתָּ֑/ךְ וְ/שָֽׁרְצ֣וּ בָ/אָ֔רֶץ וּ/פָר֥וּ וְ/רָב֖וּ עַל הָ/אָֽרֶץ
8:18 Egressus est ergo Noe, et filii ejus : uxor illius, et uxores filiorum ejus cum eo.
Salió pues Noé y sus hijos; su muger y las mugeres de sus hijos con él.
Καὶ ἐξῆλθε Νῶε, καὶ ἡ γυνὴ αὐτοῦ, καὶ οἱ υἱοὶ αὐτοῦ, καὶ αἱ γυναῖκες τῶν υἱῶν αὐτοῦ μετʼ αὐτοῦ·
וַ/יֵּ֖צֵא נֹ֑חַ וּ/בָנָ֛י/ו וְ/אִשְׁתּ֥/וֹ וּ/נְשֵֽׁי בָנָ֖י/ו אִתּֽ/וֹ
8:19 Sed et omnia animantia, jumenta, et reptilia quae reptant super terram, secundum genus suum, egressa sunt de arca.
Y asimismo salieron del arca todos los animales, bestias, y reptiles que andan arrastrando sobre la tierra, segun sus especies.
Καὶ πάντα τὰ θηρία, καὶ πάντα τὰ κτήνη, καὶ πᾶν πετεινὸν, καὶ πᾶν ἑρπετὸν κινούμενον ἐπὶ τῆς γῆς κατὰ γένος αὐτῶν, ἐξήλθοσαν ἐκ τῆς κιβωτοῦ.
כָּל הַֽ/חַיָּ֗ה כָּל הָ/רֶ֨מֶשׂ֙ וְ/כָל הָ/ע֔וֹף כֹּ֖ל רוֹמֵ֣שׂ עַל הָ/אָ֑רֶץ לְ/מִשְׁפְּחֹ֣תֵי/הֶ֔ם יָצְא֖וּ מִן הַ/תֵּבָֽה
8:20 Aedificavit autem Noe altare Domino : et tollens de cunctis pecoribus et volucribus mundis, obtulit holocausta super altare.
Y edificó Noé un altar al Señor: y tomando de todos los animales y aves limpias, ofreció holocaustos2 sobre el altar.
Καὶ ᾠκοδόμησε Νῶε θυσιαστήριον τῷ Κυρίῳ· καὶ ἔλαβεν ἀπὸ πάντων τῶν κτηνῶν τῶν καθαρῶν, καὶ ἀπὸ πάντων τῶν πετεινῶν τῶν καθαρῶν, καὶ ἀνήνεγκεν εἰς ὁλοκάρπωσιν ἐπὶ τὸ θυσιαστήριον.
וַ/יִּ֥בֶן נֹ֛חַ מִזְבֵּ֖חַ לַֽ/יהוָ֑ה וַ/יִּקַּ֞ח מִ/כֹּ֣ל הַ/בְּהֵמָ֣ה הַ/טְּהוֹרָ֗ה וּ/מִ/כֹּל֙ הָ/ע֣וֹף הַ/טָּהֹ֔ר וַ/יַּ֥עַל עֹלֹ֖ת בַּ/מִּזְבֵּֽחַ
8:21 Odoratusque est Dominus odorem suavitatis, et ait : Nequaquam ultra maledicam terrae propter homines : sensus enim et cogitatio humani cordis in malum prona sunt ab adolescentia sua : non igitur ultra percutiam omnem animam viventem sicut feci.
* Notas
  • * Mateo 15:19
    Porque del corazon salen los pensamientos malos, homicidios 5, adulterios, fornicaciones, hurtos, falsos testimonios, blasphemias.
Y olió el Señor olor3 de suavidad, y dixo: No volveré jamás á maldecir la tierra por causa de los hombres4: porque el sentido y el pensamiento del corazón humano son propensos al mal desde su juventud: no heriré pues mas á toda ánima viviente, como he hecho.
Καὶ ὠσφράνθη Κύριος ὁ Θεὸς ὀσμὴν εὐωδίας. Καὶ εἶπε Κύριος ὁ Θεὸς διανοηθείς, οὐ προσθήσω ἔτι καταράσασθαι τὴν γῆν διὰ τὰ ἔργα τῶν ἀνθρώπων· ὅτι ἔγκειται ἡ διάνοια τοῦ ἀνθρώπου ἐπιμελῶς ἐπὶ τὰ πονηρὰ ἐκ νεότητος αὐτοῦ· οὐ προσθήσω οὖν ἔτι πατάξαι πᾶσαν σάρκα ζῶσαν, καθὼς ἐποίησα.
וַ/יָּ֣רַח יְהוָה֮ אֶת רֵ֣יחַ הַ/נִּיחֹחַ֒ וַ/יֹּ֨אמֶר יְהוָ֜ה אֶל לִבּ֗/וֹ לֹֽא אֹ֠סִף לְ/קַלֵּ֨ל ע֤וֹד אֶת הָֽ/אֲדָמָה֙ בַּ/עֲב֣וּר הָֽ/אָדָ֔ם כִּ֠י יֵ֣צֶר לֵ֧ב הָ/אָדָ֛ם רַ֖ע מִ/נְּעֻרָ֑י/ו וְ/לֹֽא אֹסִ֥ף ע֛וֹד לְ/הַכּ֥וֹת אֶת כָּל חַ֖י כַּֽ/אֲשֶׁ֥ר עָשִֽׂיתִי
8:22 Cunctis diebus terrae, sementis et messis, frigus et aestus, aestas et hiems, nox et dies non requiescent.
Todos los dias 1 de la tierra, sementera y siega, frio y calor, estío é invierno, noche y dia no cesarán.
Πάσας τὰς ἡμέρας τῆς γῆς, σπέρμα καὶ θερισμὸς, ψύχος καὶ καῦμα, θέρος καὶ ἔαρ, ἡμέραν καὶ νύκτα, οὐ καταπαύσουσι.
עֹ֖ד כָּל יְמֵ֣י הָ/אָ֑רֶץ זֶ֡רַע וְ֠/קָצִיר וְ/קֹ֨ר וָ/חֹ֜ם וְ/קַ֧יִץ וָ/חֹ֛רֶף וְ/י֥וֹם וָ/לַ֖יְלָה לֹ֥א יִשְׁבֹּֽתוּ
←Ant. | Sig. →